Ég man þegar ég hætti í viðskiptafræðinni því mér fannst ég hafa verið of lengi í skóla til að finnast ég samt ekki kunna að gera neitt. Þeoríur og skoðanir annarra verða þreyttar til lengdar, þannig ég ákvað að læra að gera vefsíður og nota forrit á borð við photoshop og flash.
Það er án efa ein besta ákvörðun sem ég hef tekið til þessa, kannski að skiptinemadvölinni undantekinni. En góðir hlutir eru stundum drulluerfiðir og í báðum tilfellum hætti ég. Kannski bara þegar ég sá ekki fram á að fá meira út úr hlutunum?

Hvað um það, þá er ég á leið í félagsráðgjöf í HÍ innan nokkurra vikna, en framundan er mikil vinna. Í dag setti ég saman 3 fréttir, samanlagt 6, ef tekið er mið af því að ég verð að þýða þær yfir á íslensku úr ensku, eða yfir á ensku úr íslensku, jafnvel skrifa þær frá grunni á báðum málum.
Á meðan var ég að fá sms sem ég hef ekki haft tíma né orku ennþá til að svara, hringingar og email í hrönnum, beiðni um aðstoð frá AIESEC félögum, boð um hitting hjá þeim, fleirum.. fólk að þeysast framhjá skrifborðinu.. maður sjálfur að þeysast um Alþjóðahúsið.. síminn að hringja, maður sjálfur að hringja, bíðandi eftir svari..nóg að gera.

Ég sagði afa áðan að ég væri á leið í félagsráðgjöf og hann sagði "já, svona eins og kerfisfræðingur" ..ég hélt hann hefði misheyrst eða ekki vitað hvað það væri þannig ég áréttaði "nei frekar í ætt við sálfræðistörf" ..en hann átti við að maður yrði sérfræðingur á Kerfið.. leiddi fólk gegnum það.
Á flóttamannanámskeið Rauða krossins í gær fyrir tengiliði kólumbísku flóttamannanna sem koma í september frá Ecuador, talaði einn verkefnastjórinn á þá leið að það væri akkúrat það sem félagsráðgjafar gerðu.. hjálpuðu fólki að leita styrkja sem það ætti rétt á að sækja um. Interesting.

Það er pínu einmanalegt að mæta á svona námskeið eins og ég hef verið að gera undanfarið. Skrýtið hvernig ég er farin að gera hluti í dag sem eru nær áhugasviði mínu en ég hef nokkurntíma komist, en til að gera þá, þá get ég ekki alltaf stólað á að fá aðra með mér í það.

Þetta flóttamannatengiliðsverkefni hjá RK er þannig, Hugleiðslunámskeið Sri Chinmoy í júní var þannig, fríu ghetto yoga-tímarnir við Hlemm (reyndar nokkrir komið með mér á það eða sýnt áhuga), að búa ein með 4 hamstra (þó ég elski gjörsamlega herbergið mitt)..þá er maður eitthvað svo einn! Þar sem flestar vinkvenna minna eru ekkert sérlega net-væddar virkar jafnvel bloggið mitt stundum soldið einmanalegt. Það breytist kannski þegar ég færi mig um setur á næstunni..

En þetta snýst líka allt saman um viðhorf. Allir eru einir. Það fer bara eftir því hvernig maður lítur á aðstæður hvort maður finni fyrir því eða ekki. Ég er líka afar sjaldan ein. Alltaf umkringd fólki meir og minna. Er meirað segja á leið til vinkonu minnar núna ..og að verða sein.
Núna er þungbúið úti, sumarið að líða undir lok og grenjandi rigning í allan dag. Mér er pínu kalt.. Ætli það finni ekki nokkuð margir fyrir þessari tilfinningu sem ég er að lýsa í dag. Maður er allavega aldrei einn þar sem á hverju augnabliki eru milljarðar manna að finna fyrir því sama, að mannveran ein og sér þarf að hafa fyrir því að einangrast ekki, hvort sem það er bara tilfinningalega eða í hinu ytra lífi.

[ permanent url ] [ ]