Kirkjugarðurinn á móti húsinu mínu vex í hjarta mér með hverjum degi sem yndislegri og fallegri griðarstaður en ég hefði getað hugsað mér.

Staðurinn er eiginn heimur, þar sem tími virðist ekki vera til, líkin hvíla, gestir koma, og á hverju ári spretta lauf á trjánum og visna á ný þegar haustar.
En það er eitthvað við þennan stað sem kallar á mig, lokkandi ilmur blómanna á trjánum, ótamið frelsi dýranna sem þar búa, dularfullar ferðir mannanna.
Hversvegna iðaði garðurinn af þöglu mannlífi milli trjánna klukkan 3 á laugardagsnóttu? Ef þið haldið fyllerí þá skjátlast ykkur, því fólkið sem var á ferli var fullorðið í tvöfaldri merkingu þess orðs.

Það var kvöl og pína að eyða kvöldinu í kvöld innan veggja Hagstofukassans. Ég áttaði mig á því í kvöld að þessi vinna stressar mig upp. Ekki eru það samtölin við ókunnuga sem stressa mig, heldur kúgandi þrýstingurinn sem smígur milli vitanna þrátt fyrir að harða mótbaráttu, af því að friða tölfræðiguðinn, sem er ekkert nema peningaguð. Því fleiri svör, því hraðari viðtöl, þeim mun minni tenging við fólkið, því betra.
En það eru ekkert allir á þessum nótum, ég reyni að eiga róleg og virðingarfull samtöl, en það skapar innri spennu ..því fólkið sem borgar mér laun, þó það segi kannski sumir það séu akkúrat viðtalendurnir, vill meiri hraða, magn, heildarsummu.

En síðasta vaktin mín um tíma verður á miðvikudaginn og er það vel. Ég er orðin svo vön því að taka góðan tíma í allt sem ég gerði í maí að ég bara meika ekki þetta stress. Fuss.. hver veit, nema ég endi bara á því að flytja í sveitina og eigni mér bekki í miðjum smábæjarsamfélögum landsins ..sitji og stari út á stærstu fjölagröf manna, brjótandi sker og mótandi landið.

[ permanent url ] [ ]