Mér finnst svo magnað að lesa um lífshlaup fólks sem hugsar. Helsta ástæða þess að ég blogga er til að eiga í einhverskonar tengslum við hinn ytri heim hvað varðar kenningar, pælingar, fréttir og hugmyndir. Ég reyni að skrifa ekki bara hvað ég aðhefst, heldur skoðanir mínar Á því sem ég aðhefst.

Þannig að núna hef ég verið að reyna að velja milli þess að læra mannfræði eða félagsráðgjöf sem er ekki lítið verk. Þegar ég hætti í viðskiptafræðinni var það vegna þess mér fannst peningagræðgi vera aðal-drifkraftur fræðanna. Svo langaði mig að læra að GERA eitthvað, ekki fylla hausinn af einhverjum staðreyndum sem kæmu mér aldrei að gagni.
Í Margmiðlunarskólanum fékk ég svo að læra að Gera, en ég lærði ekkert kringum það (týýýpískt), engin hugsun annarra UM sköpun var kynnt fyrir okkur, varla sköpunarVerk neinna annarra. Maður átti að vera eyland sköpunar, eða sækja innblástur og fræði annað. Þannig ég fór að sakna þess að læra kringum Gjörðirnar.

Núna er ég innblásin af hugmyndum Claude Lévi-Strauss. Hann er lögfræði og heimspekimenntaður mannfræðing sem stúderaði undirliggjandi röð og reglu SuðurAmerískra ættbálka í Amazon frumskóginum. Sem er það sem mig hefur lengi langað að gera.. eða síðan ég lærði landafræði hjá Sigga Hjartars í MH, sem kenndi okkur um skógareyðingar ættbálka og þriðja-heims ríkin. Eða síðan ég las mér til, í íslensku 400, um ástríður ungu íslensku ljóðskáldanna sem fluttu innblásnir til Kóngsins Köben til að sjá meira af heiminum, læra og tjá sig um það sem þeir lærðu ..

Ef maður tjáir aldrei hugmyndirnar sem maður hefur, sitja þær gagnslausar í höfðinu á manni.. hvort sem ég blogga oft um þær eða ekki þá langar mig alls ekki að svipta þeim eina samastað þeirra á opinberum vettvangi sem ég hef, bloggið. Mér finnst ég mjög heppin, mér finnst þetta algjör forréttindi, að geta yfirleitt tjáð mig opinberlega, sama hversu fáir lesa, án þess að þurfa að senda greinar í dagblöð/tímarit eða gömlu miðlana. Þetta er svo frumstæð löngun, forvitni og gleði. Ég held að ef maður les aldrei neitt eða heyrir aldrei neinar hugsanir, rannsóknir og efasemdir annarra, lifi maður aðeins fátæklegra lífi. Mér finnst ég vera full orku og forvitni að kynnast hugsunum þessa einstaklings, þ.e. Claude Strauss. Kannski er þetta basic efnafræði þar sem orka þessa manns umbreytist í orku hjá mér þegar hún fer frá honum. Þegar ég er uppfull af svona orku og passion finnst mér lang skemmtilegast að skrifa.

Það virðist ekki skipta öllu máli (þó einhverju) hvað það er nákvæmlega sem maður fræðir sig um. Ég held að félagsráðgjöfin, mannfræðin, sálfræðin, félagsfræðin eða þess vegna vistfræði, íslenska, viðskiptafræði eða spænska, myndi öll kynna mig nýjum hugmyndum, upprunnar úr orku, gleði, forvitni og frústrasjóni einhvers kalls (eða konu) sem er birt/ur manni á einni blaðsíðu "sem einn helsta frumkvöðuls þessarar fræðigreinar" og við hlið textans ein svart-hvít mynd (ef maður er svo heppinn að fá yfirleitt mynd) af alvarlegum kalli (eða konu) sem þenur út brjóstkassann.

En hvílík vanvirðing við jafn merkilega hugsuði! Jafnmerkilegar sálir, sem höfðu fyrir því að birta umheiminum vinnu sína og pælingar, eiga ekki skilið jafn döll framleiðslu.

En það er líka þessvegna sem ég er að lesa mér til um þessa hluti fyrirfram, því ég er ekki undir tímapressu, ritgerðarpressu (þar sem ég á bara að skrifa um pælingar þessa manns, minnst um mínar, því ég er bara aumur nemandi) og get flakkað milli hugtaka á Wikipedia milli þess að ég googla myndasafn Google eftir svarhvítum uppþembdum og döll myndum af kvikindunum.

[ permanent url ] [ ]